اهمیت احترام به کودکان | چگونه به کودکان و فرزندان احترام بگذاریم؟

احترام به کودکان برای کمک به آن‌ها برای تبدیل شدن به بزرگسالانی موفق و خوب ضروری است. احترام به فرزندان و کودکان به معنای گوش دادن به عقاید آن‌ها، اعتبار بخشیدن به احساسات آن‌ها و برخورد محترمانه و مهربانانه با آن‌هاست.

فهرست وظایف والدین

والد بودن با وظایف و مسئولیت‌های متعددی همراه است. والدین به عنوان یک بزرگسال، مسئول مراقبت و رفاه فرزندان خود هستند و می‌توانند تصمیمات مهمی در مورد فرزندان خود بگیرند.

در این مطلب در مورد مسئولیت‌های اساسی والدین صحبت می‌کنیم، مسئولیت‌های مهمی که والدین باید به آن‌ها پایبند باشند تا سلامت جسمی و عاطفی فرزندشان را تقویت کنند.

ناگفته نماند ما در مجموعه خودیاری علاوه بر ارایئه انواع مشاوره های حضوری و غیر حضوری، آموزش های والدگری و مطالب آموزشی مرتبط با والدین را نیز در اختیارتان قرار میدهیم.

• تامین نیازهای اساسی فرزندان

منظور از نیازهای اساسی فرزندان، مواردی هستند که تأمین آن‌ها، برای بقا و رشد سالم فرزندان‌مان ضروری است. مهمترین این نیازها عبارتند از:

• نیاز به تامین مواد غذایی کافی
• نیاز به پناهگاه یا مکانی امن برای زندگی
• نیاز به پوشاک و مایحتاج ضروری برای زندگی
• نیاز به خدمات بهداشتی و درمانی
• نیاز به در امان بودن از آسیب (فیزیکی، روانی و …) و احساس امنیت
• نیاز به آموزش
• نیاز به عشق، پذیرش و احساس تعلق
• نیاز به بازی و تفریح
• نیاز به ساختار و نظم و ثبات

• احترام گذاشتن به فرزندان

احترام گذاشتن به کودکان برای کمک به آن‌ها برای تبدیل شدن به بزرگسالانی موفق و خوب ضروری است. احترام گذاشتن به کودکان به معنای گوش دادن به عقاید آن‌ها، اعتبار بخشیدن به احساسات آن‌ها و برخورد محترمانه و مهربانانه با آن‌هاست.

چگونه به فرزندانمان احترام بگذاریم؟

در اینجا چند نکته و توصیه در مورد نحوه نشان دادن احترام و قدردانی به کودکان آورده شده است.

• از قضاوت و تفسیر صحبت های فرزندتان بپرهیزید

وقتی چیزی را درک نمی‌کنید، قضاوت سریع آسان است، اما مهم است که به یاد داشته باشید که هرکس تجربیات و نظرات متفاوتی دارد. فرزندتان را تشویق کنید که قبل از صحبت کردن فکر کند و بدون درک کامل داستان، در مورد افراد یا موقعیت‌ها، فرضیاتی ایجاد نکند.

با بچه هایتان صحبت کنید و اگر چیزی را متوجه نشدید، سؤال بپرسید. نشان دادن احترام به یک کودک به این معنی است که ما با پیش فرض‌های خودمان به آن‌ها پاسخ نمی‌دهیم.

اگر احساس می‌کنید در مواجهه با صحبت‌ها یا برخوردهای بچه‌هایتان کنترل خود را از دست می‌دهید، قبل از پاسخ دادن، زمانی را برای تثبیت وضعیت عاطفی خود اختصاص دهید.

وقتی برای درک افکار، احساسات و رفتارهای فرزندتان زمان کافی می گذارید ، بهتر می توانید با آنها ارتباط برقرار کنید زیرا آن‌ها احساس شنیده شدن و دیده شدن می‌کنند.

نگرش باز و پذیرا برای ایجاد یک رابطه سالم و رشد دهنده بین والدین و فرزندان ضروری است و الگویی از یک رابطه توام با احترام و اعتماد است.

• با همدلی گوش کنید

بیشتر والدین سعی می‌کنند با فرزندشان به گونه‌ای تعامل کنند که نشان دهنده احترام و درک باشد. برای نشان دادن احترام، گوش دادن به صحبت‌های فرزندتان می‌تواند به همان اندازه مهم باشد که توصیه‌های خود را محترمانه ارائه دهید.

وقت گذاشتن برای گوش دادن به دیدگاه فرزندتان و درک اینکه چرا او این احساس را دارد اغلب باعث می‌شود والدین درک بیشتری از تصمیماتی که فرزندان‌شان می‌گیرند یا کارهایی که انجام می‌دهند داشته باشند.

یک نوجوان ممکن است به گوش دادن با دقت بیشتری نیاز داشته باشد. قرار دادن خود به جای آن‌ها به شما کمک می‌کند تا احساسات آن‌ها را بهتر درک کنید و با هر چیزی که فرزندتان شما را از آن آگاه می‌کند ارتباط ملموس تری برقرار کنید.

هنگام برخورد با کودکان، صبر و حوصله کلیدی است. کودک برای پردازش اطلاعات، شکل دادن به عقاید و تصمیم گیری به زمان نیاز دارد. با دادن فضای مورد نیاز به فرآیند شکل گیری عقاید آن‌ها احترام بگذارید.

بسیاری از مواقع نیاز نیست به آن‌ها عجله بدهید یا در راهنمایی‌هایی که به آنها ارائه می‌کنید انتظار پذیرش کامل و سریع از آن‌ها داشته باشید. در عوض، صبور باشید زیرا ممکن است آن‌ها برای درک کردن دیدگاه و مواضع شما و سبک و سنگین کردن آن‌ها به زمان نیاز داشته باشند.

بدون وقفه گوش کنید و اجازه دهید قبل از ارائه هر توصیه یا نظری صحبت شان را تمام کنند. با ابراز درک و همدلی، احساسات آن‌ها را تأیید کنید. این به آن‌ها کمک می‌کند تا احساس احترام و شنیدن داشته باشند.

• به عقیده آنها احترام بگذارید

احترام گذاشتن به عقاید، خواسته‌ها و احساسات کودک به او کمک می‌کند تا نسبت به آنچه که هستند اعتماد به نفس و امنیت داشته باشد و محیطی سالم را برای رشد و یادگیری او ایجاد می‌کند. درک نظر فرزندتان به آن‌ها اعتبار می‌دهد و ارتباط باز بین هر دوی شما را تشویق می‌کند. چنین برخوردی، همچنین به آن‌ها می‌آموزد که چگونه در زندگی خود با دیگران ارتباط موثر برقرار کنند.

والدین باید همیشه با ذهنی باز به صحبت‌های فرزندشان گوش دهند و افکار او را جدی بگیرند – حتی زمانی که با آن‌ها موافق نیستند. اگر والدین وقت بگذارند و با دقت به آنچه فرزندشان گفته است توجه کنند، کودک احساس احترام بیشتری می‌کند و احتمال بیشتری دارد که در گفتگو باقی بماند.

اذعان به احساس فرزندتان برای نشان دادن احترام ضروری است – سعی کنید جمله‌ای مانند «من می‌فهمم چرا ممکن است این احساس را داشته باشید» یا «به نظر می‌رسد که تو واقعاً از این موضوع ناراحت هستی» بگویید.

ممکن است همیشه کنترل احساساتی مانند عصبانیت یا ناامیدی برای والدین آسان نباشد، اما آموزش به فرزندان برای اینکه چگونه این احساسات را به طور مؤثر مدیریت کنند، به آن‌ها کمک می‌کند تا به بزرگسالانی بالغ تبدیل شوند.

• به آن‌ها فضا بدهید

نشان دادن احترام به کودک، شامل دادن فضایی برای تصمیم گیری است. دادن فضا به آن‌ها کمک می‌کند تا استقلال و اعتماد به نفس خود را تقویت کنند و همچنین به آن‌ها آموزش می‌دهد که چگونه مشکلات را خودشان حل کنند. طبیعی است که والدین بخواهند با فرزندشان صمیمی باشند و در هر لحظه از زندگی آن‌ها مشارکت داشته باشند اما مهم است که والدین بدانند چه زمانی باید به فرزند خود کمی فضا بدهند.

یکی از اقدامات موثر برای دادن فضا به فرزندتان، در اختیار گذاشتن اتاقی به خصوص برای آن‌هاست، این فضا به طور عینی و ملموس متعلق به آن‌هاست و می‌تواند در شکل دادن حس استقلال در آن‌ها مفید باشد.

یکی از راه‌هایی که می‌توانید از طریق دادن فضا به فرزندتان بیاموزید، تعیین حد و مرز است. توضیح دهید که چرا برخی فعالیت‌ها یا رفتارها قابل قبول نیستند، اما سپس این را به آن‌ها بسپارید که چگونه از آن مرزها پیروی می‌کنند. این به فرزند شما کمک می‌کند تا مسئولیت پذیری را بیاموزد و در عین حال احساس احترام کند.

وقتی متوجه شدید که از فرزندتان ناامید شده‌اید یا احساس می‌کنید که نظم و انضباط کارساز نیست، یک قدم به عقب بردارید و قبل از تلاش دوباره، بین خودتان یک فضای تنفسی بگذارید. این به هر دوی شما زمان می‌دهد تا خنک شوید و منطقی‌تر در مورد وضعیت موجود فکر کنید.

راه دیگری که می توانید به کودک خود فضایی بدهید این است که به او فرصت‌هایی برای ابراز وجود با کمترین دخالت شما یا سایر افراد در زندگی‌اش بدهید. فرزندتان را تشویق کنید تا خود را از طریق سرگرمی‌هایی مانند هنر یا موسیقی ابراز کند و اجازه دهید بدون اینکه فوراً به او راهنمایی زیادی ارائه دهید، بفهمد چه چیزی برای او بهتر است. این به تقویت خلاقیت در فرزندتان کمک می کند و همچنین به ایجاد اعتماد بین شما کمک می‌کند.

اجازه بدهید آن‌ها بدانند که در صورت نیاز آنجا هستید، اما به اندازه کافی به توانایی آن‌ها احترام می‌گذارید که خیلی زود در چیز جدیدی که به تنهایی در حال بررسی هستند، دخالت نکنید.

• احساسات فرزندانتان را تصدیق کنید

بدون اینکه سعی کنید آ‌نها را اصلاح کنید، احساسات کودک خود را بپذیرید. اعتبار بخشیدن به احساسات کودکانتان نشان می‌دهد که شما به آنچه آن‌ها از سر می‌گذرانند اهمیت می‌دهید، با این کار آن‌ها در آینده آسان‌تر می‌توانند بدون اینکه فکر کنند باید احساسات خود را پنهان کنند یا عصبانی شوند، آن‌ها را به درستی ابراز کنند.

احترام یکی از اجزای سازنده مهم در فرزندپروری است زیرا به ایجاد پایه و اساس احترام متقابل بیشتر بین والدین و فرزند کمک می‌کند.

مهم است که احساسات فرزندانمان را با وقت گذاشتن برای شنیدن آنچه می‌گویند، اعتبار بخشیدن به افکارشان و نادیده نگرفتن آن‌ها بشناسیم. نشان دادن نمونه‌های عینی رفتارهای خوب، مانند تشکر از کسی برای تعریف یا کمک او، در آموزش ارزش احترام به جوانان کمک زیادی می‌کند.

ما همچنین می‌توانیم وقتی به فرزندمان اطمینان می‌دهیم که نظرشان مهم است، احترام بیشتری نشان می‌دهیم، نه اینکه به او بگوییم چه احساسی باید یا نباید داشته باشد یا به طور مداوم او را با بچه‌های دیگر مقایسه کنیم که می‌تواند پیام اشتباهی را ارسال کند.

• با رفتارهای غیر محترمانه، قاطع باشید، اما توجه داشته باشید

برخورد با رفتار بی احترامی کودک می‌تواند بسیار دشوار باشد و اغلب باعث می شود والدین احساس ناتوانی کنند. بسیار مهم است که احترام را به روشی محکم و با ملاحظه به کودکان آموزش دهیم. ما باید ابتدا به رفتار کودک نگاه کنیم، اما باید مراقب احساسات او نیز باشیم. با پاسخگویی همدلانه و قاطعانه، والدین می‌توانند برای فرزند خود حد و مرز تعیین کنند در حالی که هنوز احساسات و نیازهای او را درک می‌کنند. به این ترتیب می‌توانیم به فرزندانمان کمک کنیم تا به افراد محترمی تبدیل شوند که می‌دانند چگونه خود را ابراز کنند و با دیگران تعامل کنند.

هنگام برخورد با بی احترامی بچه‌ها ، نظم و انضباط مثبت، کلیدی است. نفس عمیق کشیدن و توجه به فرزندتان به شما کمک می‌کند محکم بمانید و محترمانه پاسخ دهید.

گوش دادن به دیدگاه فرزندتان برای به دست آوردن درک و احترام متقابل ضروری است. اگر به درستی انجام شود، مکالمات در مورد رفتارهای بی احترامی می‌تواند به عنوان لحظاتی قابل آموزش برای کودکان استفاده شود تا روش های مثبت بیان خود را بیاموزند.

احترام گذاشتن به فرزندتان به این معنی است که احساسات او را در نظر بگیرید و مراقب باشید که با بی ثباتی یا خشونت واکنش نشان ندهید.

وقتی کودکی رفتار بی‌احترامی نشان می‌دهد، مهم است که فوراً به آن رسیدگی کنید، اما همچنان مراقب گفتار و اعمال خود نسبت به موقعیت مورد نظر باشید. قاطعیت به کودک می‌آموزد که بی‌احترامی را نمی‌توان تحمل کرد، در حالی که با ملاحظه بودن، نشان می‌دهد که رفتار بد عواقبی دارد، اما با وجود همه این‌ها همچنان بدون قید و شرط مورد محبت قرار می‌گیرند.

• تلاش های آنها را تحسین کنید

فرزندان خود را برای نشان دادن تلاش به جای تمجید از نتایج به تنهایی، تحسین کنید، که اگر چیزی دقیقاً مطابق برنامه ریزی یا انتظار آن‌ها پیش نرود، باعث می‌شود بچه‌ها احساس ناکافی بودن کنند. نشان دادن قدردانی نسبت به تلاش‌ها، رشد کودکان را تشویق می‌کند زیرا به آن‌ها اجازه می‌دهد بدانند که شما برای کار سخت ارزش قائل هستید.

به فرزندتان بگویید که چه زمانی کارهای خوبی انجام داده است، مانند کمک کردن در خانه، مهربانی با خواهر یا برادر یا دوستش یا حتی اتمام تکالیف. همچنین مطمئن شوید که برای رفتار خوب یا بد با آن‌ها متفاوت رفتار نکنید، بلکه به طور مداوم رفتارهای خوب را با تحسین و تمجید پاداش دهید. هنگام تنبیه رفتارهای بد، تماس چشمی خود را حفظ کنید و با آرامش صحبت کنید تا آن‌ها بفهمند که نگرش‌هایشان غیرقابل قبول است، بدون اینکه مجبور باشید به فریاد زدن متوسل شوید.

• کنجکاوی و یادگیری را تشویق کنید

تشویق کنجکاوی و یادگیری به رشد مهارت‌های تفکر انتقادی کمک می‌کند که برای فرزندان شما در طول زندگی بسیار مفید خواهد بود.

معرفی موضوعات جدید، گفتگوهای جذاب و اجازه دادن به آزمایش ها می تواند به تقویت حس کنجکاوی کمک کند. همچنین به فرزندان شما اجازه می‌دهد در حین یادگیری بیشتر در مورد موضوعات خاص، خلاق باشند.

بهترین والدین کسانی هستند که کنجکاوی و یادگیری را در فرزندان خود تشویق می‌کنند. بسیاری از والدین به جای تصمیم گیری به جای آن‌ها، به فرزندشان اجازه می‌دهند که خودش انتخاب کند. تشویق روحیه کنجکاوی در کودک شما نه تنها برای عملکرد مدرسه او مفید است، بلکه به شکل گیری شخصیت او نیز کمک می‌کند. تشویق کنجکاوی و یادگیری در کودکان کلید حمایت از رشد فیزیکی، عاطفی و فکری آن‌هاست. با راهبردهای آموزشی صحیح و احترام، والدین و معلمان می‌توانند با هم همکاری کنند تا به کودکان یاد دهند که کنجکاو باشند و در عین حال مراقب دیگران باشند. رفتار محترمانه نه تنها به کودکان این امکان را می‌دهد که احساس امنیت کنند، بلکه به آن‌ها کمک می‌کند تا با اعتماد به نفس محیط اطراف خود را کشف کنند.

تعیین مرزهای روشن به کودکان نشان می‌دهد که حقوق و مسئولیت هایی دارند و به آن‌ها امکان می‌دهد عواقب اعمال یا عدم آن را درک کنند. علاوه بر این، آشنا کردن کودک با احساساتش به آموزش خودآگاهی در طول کاوش مستقل کمک می‌کند. در نهایت، با حمایت از کنجکاوی و یادگیری با احترام، فرصت‌های جذاب‌تری برای آموزش و پرورش کودکان به وجود می‌آید.

• از زبان مناسب سن استفاده کنید

همه ما می‌خواهیم بچه هایی تربیت کنیم که تفاوت بین درست و غلط را بدانند. بسیار مهم است که به شکلی با فرزندمان صحبت کنیم که آن‌ها بتوانند منظور ما را متوجه شوند. استفاده از زبان مناسب با بچه‌ها یکی از راه های آموزش آن‌هاست که چگونه رفتار کنند و به شیوه ای محترمانه پاسخ دهند.

کودکان متناسب با سن شان قادر به درک مفاهیم مختلف مثل مالکیت، حریم شخصی و حتی مفاهیم پیچیده تری مثل اخلاقیات یا مرگ هستند. بنابراین در صورتی که کودکان سوالاتی را در مورد موضوعاتی که به نظر والدین چالش برانگیز است مطرح کنند می‌توانیم متناسب با سن کودک پاسخ واقع بینانه و معتبری به او بدهیم.

مهم است که بدانیم بیشتر از پاسخی که به پرسش کودک می‌دهیم نوع برخورد ما با کنجکاوی و پرسش‌های او اهمیت دارد و می‌تواند باعث شکل‌گیری دیدگاه‌های متفاوتی در کودک در مورد مجاز بودن کنجکاوی در مورد موضوعات مختلف شود.

پرورش ارتباطات باز و ایجاد یک رابطه مثبت در مواجهه با پرسش‌ها و دغدغه‌های کودکان باعث می‌شود آن‌ها دیدگاهی مثبت در مورد سوال پرسیدن پیدا کنند علاوه بر این، با قرار دادن والدین در جایگاه قابل اتکا برای مراجعه بعدی، به تقویت رابطه والد و فرزند کمک می‌کند.

لاله دستوری، روانشناس بالینی